Harshida Dipak's Poetry(હર્ષિદા દીપક ની રચનાઓ)

Two Short-Stories(બે લઘુ-કથાઓ)

લઘુ-કથા :  ત્યાગ 

લેખક : મહેબુબ આર સોનાલિયા

-------------------------------------------------------

ગામમા ઘણા બધા ફરસાણ વાળા હોવા છતાં હું ગામ થી દૂર છેક રેલ્વે સ્ટેશન પાસે  આવેલી ‘ક્રીશ્ના ફરસાન માર્ટ’ માં લેવા આવુ છુ. જો કે મારી એકલતા દુર કરવા, ખુદ થી બહુ દુર ભાગવાનો પ્રયાસ  કરી રહ્યો છુ. રેલ્વે પ્લેટફોર્મ પર ટ્રેન આવીને ઉભી રહી. ગાંઠીયા હજી ગરમાગરમ તળાતા હતાં. મારી નજર પ્લેટ્ફોર્મ પરથી પોતાનો સામાન લૈ ને આવી રહેલી માધવી પર પડી.હજી એટલી જ સુંદર એટલી જ સોમ્ય અને રોચક. હજી  મન થાય કે બસ જોયા જ કરુ તેને. તે રેલ્વે સ્ટેશન ની બહાર આવી રીક્ષા ની રાહ જોઇ રહી છે.

” અરે માધવી! કેમ છો?” મે પુછ્યુ પરંતુ તેની આંખોમા આંખો ના મેળવી શક્યો

“મજા છે.” બહુ જ ફિક્કો જવાબ તેણે આપ્યો

”ઘણા સમયે મળ્યા” મે વાત વધારવા નુસ્ખો કર્યો

”હા” તેનો જવાબ માત્ર હા....

”માધવી હજી મારાથી નારાજ છો?” મે પુછ્યુ

”અરે માંનવ તુ કેવો  માણસ છો? તારી યાદો થી દુર જવા હુ આટલા દુર પરણી ગયી. તારા કારણે હુ મારા માતા પીતાની નજરોમાં હલકી થઇ ગયી. આખું ઘર કહેતું હતું કે તુ મારા લાયક નથી. હુ મારા પરિવાર ની સામે થૈ ગઇ.અને તુ ............ માત્ર કાયર બિકણ અને ડરપોક “તે મારી આંખોમાં આંખો નાખી ને બોલી.
      થોડીવાર બન્ને મૌન રહ્યાં ત્યાં જ મારુ ફરસાણનુ પાર્સલ લૈ ને ક્રીશ્ના વાળાનો માણસ આવ્યો.

“માધુ, તારે  ઘરે જ  જવુ છે ને.ચાલને હું ઘરે જ જાઉ છું.ચાલ તને લિફ્ટ આપી દઉ” મે હિમ્મ્ત કરી ને કહ્યુ
”ના હુ મારી રીતે ચાલી જાઇશ.”
”અરે માધુ આપણી મંજીલ એક જ છે અને મારે તને ક્યા ઉપાડીને લૈ જવી છે ગાડી છે .”

”કદાચ મંજીલ એક હશે પણ હવે રસ્તા અલગ અલગ છે”તેણે મારી સામે એક અણગમા થી જોયુ.અને જોર થી બોલી “રીક્ષા.... રીક્ષા... રીક્ષા....”
એક રીક્ષાવાળો આવ્યો તે ચાલી ગઇ એકવાર પાછુ વળી ને જોયુ પણ નહિં

"માત્ર કાયર ડરપોક બિક્ણ ..... "તેના શબ્દો મારા કાન મા ગુંજી રહ્યા હતા.મે મારુ માથુ સ્ટેયરીંગ વ્હીલ પર નમતુ મુક્યુ.

હું જે બધુ ભુલી જવા માંગુ છુ તે બધુ જ યાદ આવે છે તે  રાતે માધવી ના ભાઇ મારી પાસે આવ્યા હતા કેમ આદ આવે છે તે 
“માનવ તુ સારો માણસ છો મારી બહેન તારા પ્રેમમા ગાંડી થઇ ગઇ છે.પ્લીજ તુ એને સમજાવ અમે તેના માટે કેટલા સારા છોકરાઓ બતાવીએ છીએ પણ એ તારા કારણે કોઇ ને હા નથી પાડતી.”માધવી ના ભાઇ મને સમજાવવા નો  પ્રયાસ કરી રહ્યા હતા
”ભાઇ અમે એકબીજા ને પ્રેમ કરીએ છીએ.હુ શા માટે તેને સમજાવુ કે બીજા સાથે પરણીજા.અને તે મારા વગર રોઇ રોઇ ને મરી જશે.હુ તેને દુખી કરવા નથી માંગતો.” મે કહ્યુ

“ હા તો કરી લો લગ્ન જીવો સાથે માનવ તુ અપંગ છો મારી બહેન સાવ નોરમલ છે.તુ કૈ રીતે તેને ખુશ રાખી શકીશ.જ્યારે પ્રેમનો નશો ઉતરશે ત્યારે તે જ માધવી તારા માટે નહી પણ તારી સાથે રોઇ રોઇ ને મરી જશે. માનવ હવે નીર્ણય તારે લેવાનો છે .તારી સાથે રહી ને  રડે કે પછી બીજા સાથે સુખી રહીને તારા માટે રડે.”
હુ જબકી ગયો.મે સ્ટીયરીંગ વ્હીલ પરથી મારુ માથુ ઉપાડ્યુ.મારી નજર સાઇડ કાચ પર પડી.અરીસો રડતો રડતો મને જોય રહ્યો છે.અને હુ મારા નહિ રડી શકાયેલા આંસુઓ જોઇ જોઇને થીજી રહ્યો છુ.
------------------------------------------------------------------------------------------
------------------------------------------------------------------------------------------

લઘુ-કથા : ગેટ-ટુગેધર

લેખક : બ્રિજેશ દવે 'વિભવ'

------------------------------------------

વિકીએ રોનિતને કોલ કર્યો. 

વિકી : હેલ્લો, રોનિત.
શીલા : હું શીલા બોલું છું.
વિકી : ભાભી રોનિત છે?
શીલા : તે તો ગણેશ વિસર્જનમાં ગયા છે. મોબાઈલ નથી લઈ ગયા. 
વિકી : અરે હા, આજ તો વિસર્જન છે. ભૂલી ગયો. તમે નાં ગયા સાથે?
શીલા : નાં. અમારી સોસાયટીના લોકો એ ભેગા મળી ને ગણેશ સ્થાપના કરી હતી. 
        અને સોસાયટી નાં બધાં પુરુષો જ ગયા છે વિસર્જનમાં. તમારે કામ હતું રોનિત નું?
વિકી : કામ તો હતું. કોલેજના બધાં જુના મિત્રોનું એક ગેટ ટુગેધર રાખવું હતું. તેના વિશે વાત કરવી હતી. 
શીલા : હમણાં આવે એટલે ફોન કરાવું. 

એક કલાક પછી વિકી ને કોલ આવ્યો. રોનિત નાં નંબર હતાં.

વિકી : હેલ્લો, રોનિત.
શીલા : શીલા બોલું છું. રોનિત ઉંઘી ગયા છે.
વિકી : કેમ?! બહુ થાકી ગયો છે?
શીલા : હા, એટલા થાક્યા કે સદા માટે ઉંઘી ગયા છે.
વિકી : ભાભી આ શું બોલો છો?!
શીલા : હા, ગણેશજી ની સાથે તેમના પ્રાણ પણ વિસર્જિત થાય ગયા. રોનિત નાં બીજા મિત્રોને તમે ફોન કરી દેશોને?
          તમારે પેલું ગેટ ટુગેધર રાખવું હતું ને, તે હવે અહીં જ થઈ જશે. 

------------------------------------------------------------------------------------

Babulal Chavda 'Aatur''s Poetry(બાબુલાલ ચાવડા 'આતુર' ની રચનાઓ)

પથ્થરોમાં   ક્યાંક   તો  પાણી હશે,

માનવીમાં     ક્યાંક  સરવાણી હશે.

વાયકા   જે   લોકમાં  વ્યાપી  ગઈ,

શક્ય  છે  તેં  સૌ પ્રથમ જાણી હશે.

ફૂલને    ડંખો   દીધાં  છે   બાદ માં,

કંટકોએ     ગંધ   પણ  માણી હશે.

છે  સતત  ઉછરી સમજની ગોદમાં,

બોલ,  ઇચ્છા   કેટલી  શાણી હશે !

મન સરોવરનો    પૂછે   છે   હંસલો,

'ક્યારે   આંસુની  ફરી લ્હાણી હશે?'

શ્વાસ  બંદીવાન   જેના  થઇ  ગયાં,

ગંજીપાની    કોઇ   એ   રાણી હશે.

સાવ કાચાં શબ્દ 'આતુર' અવતર્યા,

આ  ગઝલની  કૂખ શું  કાણી હશે !

------------------------------------------

રઝળતા   સાત   સૂરોનો   સૂનો   સંસાર ક્યાં રાખું ?

હૃદયની   ભગ્ન   વીણાના  તૂટેલા  તાર ક્યાં રાખું ?

છુપાવી  કંઠમાં  પંચમ  ઊડી  ગઇ ક્યારની કોયલ,

ખરજની    સાથ    ઘૂંટાતો   હવે  ગંધાર ક્યાં રાખું ?

હવે  તો  બારમાસી   થઇ  ગયું  આંખોનું  ચોમાસું,

હવે   હું   મોરના  ટહુકા  વીણી  મલ્હાર ક્યાં રાખું ?

ગઝલને પણ ગમે જો એક બસ આ રાગ દરબારી,

જુનાણે  થી   જડ્યો   નરસિંહનો  કેદાર ક્યાં રાખું ?

મને  સોંપીને  ગઇ  છે  એક  શેરી  સાંકડી  'આતુર',

હું એ પગરવને ક્યાં રાખું ? નૂપુર-ઝંકાર ક્યાં રાખું ?

-----------------------------------------------------

આંગણે  રણ કોઇ ઠલવી જાય તો હું જાઉં ક્યાં?

ઝાંઝવામાં  જીવ  ડૂબકી ખાય તો હું જાઉં ક્યાં?

હું    સમુદ્રો   સાત   રાખું   આંખના   ઊંડાણમાં,

પણ, ખરે ટાણે જ ના છલકાય તો હું જાઉં ક્યાં?

તું  ઉછીની  રોજ  આપે  છે  મને  ભીનાશ પણ,

એ  બધું  દેવું  જ  ના ચૂકવાય તો હું જાઉં ક્યાં?

પોતપોતાની  જ  પાટલીએ  પીડાઓ  બેસજો,

સામટો  હુમલો  તમારો  થાય તો હું જાઉં ક્યાં?

ક્યાં સુધી  હું પણ તરસનાં  શિલ્પ કંડાર્યા કરું?

પથ્થરોમાં   આ  કલા  ચર્ચાય તો હું જાઉં ક્યાં?

----------------------------------------------------

અડધી  રાતે આજ અગમનાં વાયક આવ્યાં,

ક્ષણનાં   દ્વારે  સાત જનમનાં વાયક આવ્યાં.

પંડે   ચાલી    એમ   પરમનાં વાયક આવ્યાં,

જાણે  ગૂંજ્યો  સાદ, સનમનાં વાયક આવ્યાં.

અધકચરી  વાણીનો  ઝોલો  જીવને લાગ્યો,

એંકારીને    ઑર     અહમનાં વાયક આવ્યાં.

કાન  સુધી કરતાલ પૂગ્યાં છે રણઝણ લઇને,

મન  માને  તો ચાલ , મરમનાં વાયક આવ્યાં.

અંધારું   આંજી   જઇશું ને  અજવાળામાં ?

બોલ અમાસી આંખ,પૂનમનાં વાયક આવ્યાં.

-----------------------------------------------------

બદલાય બસ જરા તો તું બુદ્ધ થઇ શકે છે,

સોનાથી   પણ   વધારે  સંશુદ્ધ થઇ શકે છે.

ચીંધી  શકે  છે રસ્તો  શાંતિનો પણ તને એ,

જેની     દરેક    વાતે    તું   ક્રુદ્ધ થઇ શકે છે.

એક  જ  વિચારમાંથી  પ્રગટે છે ભાઇચારો,

એક  જ વિચારમાંથી પણ યુદ્ધ થઇ શકે છે.

ખૂંટે  ભલે ને  બાંધો   કે  ખીંટીએ  જ ટાંગો,

માર્ગો  કદી ન  મનના અવરુદ્ધ થઇ શકે છે.

અમૃતથીયે  અદકું  શું  પી  ગયા છે શબ્દો ?

કે   ના  મરી  શકે  છે  ના  વૃદ્ધ થઇ શકે છે !

-----------------------------------------------

બાબુલાલ ચાવડા 'આતુર'

ગામ : કડી

Rasik Dave's Poetry(રસિક દવે ની રચનાઓ)

પરપોટાની છાલ ઉખેડી 

અંદર ઝીણી નજરે જોઈ

મઘમઘતા રંગીન સુંવાળા 

છૂપાયેલા સઘળા સ્વપ્નો 

ચાલ મળીને 

સંગે સંગે 

કરીએ લે સાકાર

દઈએ ગમતીલો આકાર.

ભીતરમાં ઢબૂરાઈ રહેલા

અજવાસી અંગાર

જીવતરની આળીમાળી

પછેડીમાં બાંધીને 

ચાલ સહજ થઈ

જીવનને ઊજાગર કરીએ.

ચાલ મજાથી 

માણી લઈએ.

--------------------------------

---------------

------------

-------------------

--------------------------------------

રસિક દવે 

Rajul Bhanushali's Poetry(રાજુલ ભાનુશાલી ની રચનાઓ)

~ 3 લઘુકાવ્યો ~

૧)

મારા અજવાળાં

સૂર્યનાં જરાય ગરજાઉ નથી.

તને સ્મરું ને

સઘળું દેદિપ્યમાન…!

(૨)

ચુપકીદી નામનો ચક્રવ્યુહ ભેદવા

‘શબદ’ નામના અભિમન્યુએ કમર કસી.

આ દેખી

સાતમે કોઠે ખડી, 

ખુલ્લી તલવાર સમી મગરૂરી દાઢમાં હસી..!

(૩)

આંખ લુછી

ઉંબરેથી પરત ફર્યા ટકોરા

જ્યારે 

બારણું વીંધીને

“કોણ છે?”

એવો સપાટ પ્રશ્ન બહાર આવ્યો..

--------------------------------------------------

~ એક અછાંદસ  ~

~ (કિચન કાવ્ય) ~ 

હાથમાં જયારે કલમ હોય 

ને, કશુંક સ્ફૂરે…

તો જાણે,

એકાદ ઉત્કૃષ્ટ કવિતા લખાઈ એ જાય!

પણ એવું ક્યાં થાય છે?

ગઈકાલે શાકનાં વઘારમાં રાઈ તતડી 

ને સાથે થોડાં શબ્દો પણ તતડ્યા…

પણ એમ કંઈ ચૂલો છોડી કલમ લેવા દોડાતું હશે?

બપોરે

બાલ્કનીમાં કપડાં સુકવતી વખતે 

મસોતાની કોરથી બેચાર ટપક્યાં…

ક્ષણમાં તો સામેના પીપળા પર રહેતી ખિસકોલી

આ...સ્તેકથી આવીને પી ગઈ 

લ્યો બોલો!

રાતનીજ વાત કરું

વાળું વખતે,

ચીવટથી માંજીને ચકચકિત કરેલી થાળીમાં

ના પાડી તોય અમૂક ધરાર પીરસાયા

ને

જોતજોતામાં તો ધગધગતી ખીચડી સાથે ઓગળતાં ઘીની સોડમમાં

એકરસ થઇ વરાળ બની ગયાં…

કાશ,

ક્યારેક એવું પણ થાય કે,

હાથમાં કલમ હોય ને કશુંક સ્ફૂરે…!

--------------------------------------------------------------------------

~ ભીંત ખખડાવો તો? ~

ભીંત ખખડાવો તો?

તો શું?

એ દરવાજો ઓછો છે જે તરત ખૂલી જશે!

અરે.. ફક્ત ખખડાવવાથી કાંકરીય ખરવાની નથી.

કદાચ,

માથા પછાડી પછાડીને મરી જશોને તો પણ નહિ!

ક્ષિતિજને બીજે પડખે શું છે? 

જોયું છે કદી? 

ભીંતને બીજે પડખે પણ સાવ નરી આંખે તો કશું  દેખી શકાય એ શક્યતા નથી..

બની શકે કે-

બીજે પડખે એ સતત અંધારા સેવી સેવીને પોપડાઈ ગઈ હોય..

બની શકે કે-

એના પર બિરાજમાન ખીલીને સખત કાટ લાગી ગયો હોય 

અને,

એ કોઈ પણ ઘડીએ બટકી પડે..જોડે લટકતી ફ્રેમ સહિત!

બની શકે કે-

બીજે પડખેથી પણ કોઈ ખખડાવી રહ્યું હોય.. તમારી જેમ..

બની શકે કે-

બની તો ઘણુંય શકે 

પણ એમ રાહ જોઈને બેસી ન રહેવાય..

તો.? તો...?

અરે હા..

સાંભળ્યું છે કે, ભીંતોને પણ કાન હોય છે!

પણ,

સાચવજો-

ક્યાંક પેલી ખારાશ હોઠોને ન સ્પર્શી જાય..

----------------------------------------------------------------------------------------

રાખ્યું છે નામ એક શ્વાસવગું

વાયરાની આદત સાચવતું સુગંધને એ 

રાખ્યું છે આમ એને હાથવગું

મારી ભીતર જે વસતી એ મોસમનાં સમ 

તું છે અત્તરથી મઘમઘતું પૂમડું

સાનભાન ભૂલી હું અટકળ થઇ ગઈ 

મને લાગેના બીજું કંઈ રૂડું!

હું તો  ઝંખાતી જઉં, હું તો નંખાતી જઉં

એક શમણું લસોટાયું રાતવગું..

રાખ્યું છે..

કોરૂંધાકોર ભાસે આખ્ખું ચોમાસું ને 

શ્વાસોનાં વ્હાણ ડૂબી જાય રે

શોધું વસંત કોક લીલેરા કુંજમાં તો 

બાવળનાં ગામ ઊગી જાય રે

હું તો વીંખાતી જઉં, હું તો પીંખાતી જઉં

એક દુખડું રજોટાયું જાતવગું!

રાખ્યું છે..

અધૂરાં કે પૂરાં, મુઆ કનડે ડચૂરા

આંખે તળાવ ભરી બેઠાં

અંધારું મેલીને અજવાસે ચાલું તો 

પડછાયા જીવતરમાં પેઠાં

હું તો સંતાતી જઉં, હું તો ગંઠાતી જઉં

એક મનડું કચોટાયું ઘાતવગું..

રાખ્યું છે..

------------------------------------------------------

ઉલેચે અંધારા ના જાય સખીરી

વિસરે જે દી' પંડને તુ ,

મત્સ્ય આંખ વિંધાય સખીરી

બાંધ્યો ઘેલા શબદથી નાતો

ઊણી ને કૂણી એની જાત

વાણીમાં જે દી' તેજ ઝબુકે

ઝાકમઝોળ થઈ જાયે વાત

ઉંઘરેટા ઉજાગરા એળે ના જાય સંધાય સખીરી

ઉલેચે અંધારા ના જાય સખીરી..

ફૂંક દીધીને પવન ઉલાળ્યો

ચપટીક ભેળી ઉલળી રાખ

મૃગજળ જેવી ભ્રમણા શમણાં

ભવિષ તુ સોનલવરણું ભાખ

ડગલે ને પગલે, રે! મારગડા ફંટાય સખીરી

ઉલેચે અંધારા ના જાય સખીરી.

રાજુલ ભાનુશાલી

Pragna Vashi's Poetry(પ્રજ્ઞા વશી ની રચનાઓ)

Varsha Talsaniya's Poetry(વર્ષા તલસાણીયા ની રચનાઓ)

મનવર્ષા ની ઝરમર

કાનુડા તે બે જેલવાસ ભોગવ્યા

એક હુફાળો ને બીજો હિચકારો

એક રૂપાળો ને બીજો રંજાળો

કાનુડા તે બે જેલવાસ ભોગવ્યા

--------------------------------

માખણ ચોર ઓ રે નંદ કિશોર !

 કાન ! તુ શબ્દ બની કરતો કલશોર !

કોણ વલોવશે માખણ થઇ ભોર?

જા! વગડેવન છે તુ ચિત્તચોર !

વનવગડાને જા ! જઈ ધમરોળ !

ગોપ ગોપી ઓનો  છે ગણગોર !

કુમકુમ પગલા કર એલી કોર !

ટહુકા કરે જયાં જાજેરા મોર 

માખણ ચોર! ઓરે!નંદ કિશોર !

તારો નશીલો નખરાળો તોર!

----------------------------------

કાનમહી  એ કલકલતો 

વ્હાલ કાજે વલવલતો

છોગાળો છે છલછલતો

વેણુ નાદે ધલવલતો

-------------------------

એમ હુ કહેતી ફરુ છુ

કેમ હુ કહેતી  ફરુ છું.

વદે છે કાનમાં  કાનો !

તેમ હુ ચહેકતી ફરુ છું.

------------------------

દખ ભલે ખોળતા 

વખ નથી ઘોળતા

કાનજી મટુકી ફોડતા

માખણ અમે ખોળતા

----------------------

★ભાર કેમ લાગે?★ 

★ખુલ્લા આકાશ મહી ભમતી આ વાદળી ને ,પાણી નો ભાર ન લાગે!

★ઝૂલતાં ખિલતાં પાતલડી  આ ડાળી ને ,ફૂલનો ભાર ન લાગે !

★વન ને શહેરમાં વિહરતાં વિચરતા

આ સમીરને , વિહારનો થાક ન લાગે !

★કૂખ માં ઊછેરતી ભાર લઈ ને જીવતી માતા ને , બાળ નો ભાર ન લાગે !

★ડાળ ડાળ રમતાં માળાઓ બાંધતા  આ પંખીનો  વ્રૃક્ષને ભાર ન લાગે !

★સમીરના સપાટા સહેતી પાતલડી ડાળી ને , આ ફૂલનો ભાર ન લાગે !

★ટાઢ તાપ વર્ષા સહેતા આ વ્રૃક્ષો ને

પંખી નો ભાર ન લાગે !

★ઊભા અડિખમ ઊચા વિશાળ આ મેરુ નો ધરતી ને ભાર ન લાગે 

★ખળ ખળ વહેતી સુખે થી

સહેલતી  આ સરિતા ને , માછલી નો ભાર ન લાગે!

★રોજ રોજ ભાગતાં ઝગમગ કરતાં  આ સૂરજને  કિરણો નો ભાર ન લાગે !

★અગણિત તારામંડળની આ ટોળીનો આ આભ ને ભાર ન લાગે!

★હાથ પગ હામ ને હરખ ભર્યા મન તોય ,આ માનવી ને જીવતર નો

ભાર કેમ  લાગે????? 

★નીજનો જ નીજ ને ભાર કેમ લાગે ?????

----------------------------------------------------------------------

છપ્પનની છાતીનો સાવજ ભારતવર્ષ નો વીર છે.

દૂશ્મનની બુરી નઝર પર સણસણતી શમશીર છે.

સાવજડા ની ત્રાડ પડે ,  

થરથરતુ વનરાવન છે.

કેસરીયા ની થાપ પડે

ધણધણતું સમરાંગણ છે.

રક્ષા કાજે દેશની વેઠયો 

વગડો નેરણ રણ છે.

રોમરોમ દેશ દાઝ ભૂકે

 વહાલો માટી નો કણ છે

--------------------------------

                         ચાંદ કહી આવે રોજ પ્રિયાને

વીર ની આંખ્યુ માં નીર છે.

દુનિયા જાણે ભડકેે બળતી

  સરહદે ભડવીર છે.

-------------------------------

                         દૂર દિસે છે રામજી મારા દૂર દિસે છે રામજી !

સંગ દિસે છે કોઇ હરિ ના ,સરી રામ વીર લખનજી !દૂર..

સૂરજ દેવ જરી વાર ઝગો હુ  નિરખી લઉ મારા

રામજી !

આજ પધારે કાલ પધારે મારા રુદિયા  ના

અભિરામજી ! દૂર..

વાદળીયા જઈ જાણ કરો ,શબરી ની દશ કયે ભોમજી! 

વાટ જરી ના પલળે વાટુ યે ભણે ૬છે આવો રામજી !રધુવરજી ! દૂર દિસે છે રામજી !

વાહરીયા વહી મહેક ધરો પધારે  પિયારા. રામજી !આલી કોર વળો આલી કોર ફરો !ઓ શબરી ના સરી રામજી ! દૂર...

વંટોળિયા બાપ શાતા ધરો કણ કણ પાવન કરે રામજી ! ફૂલડિયા ને રામ રેવા દઈજો કોમલ કદમ મારા રામજી !દૂર ...

ફળ ફૂલ હુ તો રોજ વીણુ ને રોજ જમે મારા રામજી!

દિન થયો ઉજમાળો આજ સાક્ષાત પધારે સ્રી રામજી! દૂર...

આસુડાં જરી પાછા વળો ચરણા પખાડવાના કામજી !

શબરી કેરો મોક્ષ કરાવવા આવી રીયા સરી રામજી!

દૂર...

નયણે થઈ વહ્યુ હાથ ન હૈયુ  કરે નવ કહ્યુ  રામજી!

આરતી ઉતારુ ભોગધરુ કે  ચરણા પખાળુ રામજી!

હૈયું કહે કે નિરખ્યારી આ અંધ નયણે મારા રામજી!

મારા રામજી ! મારા રામજી! મારા રામજી !

વર્ષા તલસાણીયા