Harshida Dipak's Poetry(હર્ષિદા દીપક ની રચનાઓ)

Rajul Bhanushali's Poetry(રાજુલ ભાનુશાલી ની રચનાઓ)

~ 3 લઘુકાવ્યો ~

૧)

મારા અજવાળાં

સૂર્યનાં જરાય ગરજાઉ નથી.

તને સ્મરું ને

સઘળું દેદિપ્યમાન…!

(૨)

ચુપકીદી નામનો ચક્રવ્યુહ ભેદવા

‘શબદ’ નામના અભિમન્યુએ કમર કસી.

આ દેખી

સાતમે કોઠે ખડી, 

ખુલ્લી તલવાર સમી મગરૂરી દાઢમાં હસી..!

(૩)

આંખ લુછી

ઉંબરેથી પરત ફર્યા ટકોરા

જ્યારે 

બારણું વીંધીને

“કોણ છે?”

એવો સપાટ પ્રશ્ન બહાર આવ્યો..

--------------------------------------------------

~ એક અછાંદસ  ~

~ (કિચન કાવ્ય) ~ 

હાથમાં જયારે કલમ હોય 

ને, કશુંક સ્ફૂરે…

તો જાણે,

એકાદ ઉત્કૃષ્ટ કવિતા લખાઈ એ જાય!

પણ એવું ક્યાં થાય છે?

ગઈકાલે શાકનાં વઘારમાં રાઈ તતડી 

ને સાથે થોડાં શબ્દો પણ તતડ્યા…

પણ એમ કંઈ ચૂલો છોડી કલમ લેવા દોડાતું હશે?

બપોરે

બાલ્કનીમાં કપડાં સુકવતી વખતે 

મસોતાની કોરથી બેચાર ટપક્યાં…

ક્ષણમાં તો સામેના પીપળા પર રહેતી ખિસકોલી

આ...સ્તેકથી આવીને પી ગઈ 

લ્યો બોલો!

રાતનીજ વાત કરું

વાળું વખતે,

ચીવટથી માંજીને ચકચકિત કરેલી થાળીમાં

ના પાડી તોય અમૂક ધરાર પીરસાયા

ને

જોતજોતામાં તો ધગધગતી ખીચડી સાથે ઓગળતાં ઘીની સોડમમાં

એકરસ થઇ વરાળ બની ગયાં…

કાશ,

ક્યારેક એવું પણ થાય કે,

હાથમાં કલમ હોય ને કશુંક સ્ફૂરે…!

--------------------------------------------------------------------------

~ ભીંત ખખડાવો તો? ~

ભીંત ખખડાવો તો?

તો શું?

એ દરવાજો ઓછો છે જે તરત ખૂલી જશે!

અરે.. ફક્ત ખખડાવવાથી કાંકરીય ખરવાની નથી.

કદાચ,

માથા પછાડી પછાડીને મરી જશોને તો પણ નહિ!

ક્ષિતિજને બીજે પડખે શું છે? 

જોયું છે કદી? 

ભીંતને બીજે પડખે પણ સાવ નરી આંખે તો કશું  દેખી શકાય એ શક્યતા નથી..

બની શકે કે-

બીજે પડખે એ સતત અંધારા સેવી સેવીને પોપડાઈ ગઈ હોય..

બની શકે કે-

એના પર બિરાજમાન ખીલીને સખત કાટ લાગી ગયો હોય 

અને,

એ કોઈ પણ ઘડીએ બટકી પડે..જોડે લટકતી ફ્રેમ સહિત!

બની શકે કે-

બીજે પડખેથી પણ કોઈ ખખડાવી રહ્યું હોય.. તમારી જેમ..

બની શકે કે-

બની તો ઘણુંય શકે 

પણ એમ રાહ જોઈને બેસી ન રહેવાય..

તો.? તો...?

અરે હા..

સાંભળ્યું છે કે, ભીંતોને પણ કાન હોય છે!

પણ,

સાચવજો-

ક્યાંક પેલી ખારાશ હોઠોને ન સ્પર્શી જાય..

----------------------------------------------------------------------------------------

રાખ્યું છે નામ એક શ્વાસવગું

વાયરાની આદત સાચવતું સુગંધને એ 

રાખ્યું છે આમ એને હાથવગું

મારી ભીતર જે વસતી એ મોસમનાં સમ 

તું છે અત્તરથી મઘમઘતું પૂમડું

સાનભાન ભૂલી હું અટકળ થઇ ગઈ 

મને લાગેના બીજું કંઈ રૂડું!

હું તો  ઝંખાતી જઉં, હું તો નંખાતી જઉં

એક શમણું લસોટાયું રાતવગું..

રાખ્યું છે..

કોરૂંધાકોર ભાસે આખ્ખું ચોમાસું ને 

શ્વાસોનાં વ્હાણ ડૂબી જાય રે

શોધું વસંત કોક લીલેરા કુંજમાં તો 

બાવળનાં ગામ ઊગી જાય રે

હું તો વીંખાતી જઉં, હું તો પીંખાતી જઉં

એક દુખડું રજોટાયું જાતવગું!

રાખ્યું છે..

અધૂરાં કે પૂરાં, મુઆ કનડે ડચૂરા

આંખે તળાવ ભરી બેઠાં

અંધારું મેલીને અજવાસે ચાલું તો 

પડછાયા જીવતરમાં પેઠાં

હું તો સંતાતી જઉં, હું તો ગંઠાતી જઉં

એક મનડું કચોટાયું ઘાતવગું..

રાખ્યું છે..

------------------------------------------------------

ઉલેચે અંધારા ના જાય સખીરી

વિસરે જે દી' પંડને તુ ,

મત્સ્ય આંખ વિંધાય સખીરી

બાંધ્યો ઘેલા શબદથી નાતો

ઊણી ને કૂણી એની જાત

વાણીમાં જે દી' તેજ ઝબુકે

ઝાકમઝોળ થઈ જાયે વાત

ઉંઘરેટા ઉજાગરા એળે ના જાય સંધાય સખીરી

ઉલેચે અંધારા ના જાય સખીરી..

ફૂંક દીધીને પવન ઉલાળ્યો

ચપટીક ભેળી ઉલળી રાખ

મૃગજળ જેવી ભ્રમણા શમણાં

ભવિષ તુ સોનલવરણું ભાખ

ડગલે ને પગલે, રે! મારગડા ફંટાય સખીરી

ઉલેચે અંધારા ના જાય સખીરી.

રાજુલ ભાનુશાલી

Pragna Vashi's Poetry(પ્રજ્ઞા વશી ની રચનાઓ)

Varsha Talsaniya's Poetry(વર્ષા તલસાણીયા ની રચનાઓ)

મનવર્ષા ની ઝરમર

કાનુડા તે બે જેલવાસ ભોગવ્યા

એક હુફાળો ને બીજો હિચકારો

એક રૂપાળો ને બીજો રંજાળો

કાનુડા તે બે જેલવાસ ભોગવ્યા

--------------------------------

માખણ ચોર ઓ રે નંદ કિશોર !

 કાન ! તુ શબ્દ બની કરતો કલશોર !

કોણ વલોવશે માખણ થઇ ભોર?

જા! વગડેવન છે તુ ચિત્તચોર !

વનવગડાને જા ! જઈ ધમરોળ !

ગોપ ગોપી ઓનો  છે ગણગોર !

કુમકુમ પગલા કર એલી કોર !

ટહુકા કરે જયાં જાજેરા મોર 

માખણ ચોર! ઓરે!નંદ કિશોર !

તારો નશીલો નખરાળો તોર!

----------------------------------

કાનમહી  એ કલકલતો 

વ્હાલ કાજે વલવલતો

છોગાળો છે છલછલતો

વેણુ નાદે ધલવલતો

-------------------------

એમ હુ કહેતી ફરુ છુ

કેમ હુ કહેતી  ફરુ છું.

વદે છે કાનમાં  કાનો !

તેમ હુ ચહેકતી ફરુ છું.

------------------------

દખ ભલે ખોળતા 

વખ નથી ઘોળતા

કાનજી મટુકી ફોડતા

માખણ અમે ખોળતા

----------------------

★ભાર કેમ લાગે?★ 

★ખુલ્લા આકાશ મહી ભમતી આ વાદળી ને ,પાણી નો ભાર ન લાગે!

★ઝૂલતાં ખિલતાં પાતલડી  આ ડાળી ને ,ફૂલનો ભાર ન લાગે !

★વન ને શહેરમાં વિહરતાં વિચરતા

આ સમીરને , વિહારનો થાક ન લાગે !

★કૂખ માં ઊછેરતી ભાર લઈ ને જીવતી માતા ને , બાળ નો ભાર ન લાગે !

★ડાળ ડાળ રમતાં માળાઓ બાંધતા  આ પંખીનો  વ્રૃક્ષને ભાર ન લાગે !

★સમીરના સપાટા સહેતી પાતલડી ડાળી ને , આ ફૂલનો ભાર ન લાગે !

★ટાઢ તાપ વર્ષા સહેતા આ વ્રૃક્ષો ને

પંખી નો ભાર ન લાગે !

★ઊભા અડિખમ ઊચા વિશાળ આ મેરુ નો ધરતી ને ભાર ન લાગે 

★ખળ ખળ વહેતી સુખે થી

સહેલતી  આ સરિતા ને , માછલી નો ભાર ન લાગે!

★રોજ રોજ ભાગતાં ઝગમગ કરતાં  આ સૂરજને  કિરણો નો ભાર ન લાગે !

★અગણિત તારામંડળની આ ટોળીનો આ આભ ને ભાર ન લાગે!

★હાથ પગ હામ ને હરખ ભર્યા મન તોય ,આ માનવી ને જીવતર નો

ભાર કેમ  લાગે????? 

★નીજનો જ નીજ ને ભાર કેમ લાગે ?????

----------------------------------------------------------------------

છપ્પનની છાતીનો સાવજ ભારતવર્ષ નો વીર છે.

દૂશ્મનની બુરી નઝર પર સણસણતી શમશીર છે.

સાવજડા ની ત્રાડ પડે ,  

થરથરતુ વનરાવન છે.

કેસરીયા ની થાપ પડે

ધણધણતું સમરાંગણ છે.

રક્ષા કાજે દેશની વેઠયો 

વગડો નેરણ રણ છે.

રોમરોમ દેશ દાઝ ભૂકે

 વહાલો માટી નો કણ છે

--------------------------------

                         ચાંદ કહી આવે રોજ પ્રિયાને

વીર ની આંખ્યુ માં નીર છે.

દુનિયા જાણે ભડકેે બળતી

  સરહદે ભડવીર છે.

-------------------------------

                         દૂર દિસે છે રામજી મારા દૂર દિસે છે રામજી !

સંગ દિસે છે કોઇ હરિ ના ,સરી રામ વીર લખનજી !દૂર..

સૂરજ દેવ જરી વાર ઝગો હુ  નિરખી લઉ મારા

રામજી !

આજ પધારે કાલ પધારે મારા રુદિયા  ના

અભિરામજી ! દૂર..

વાદળીયા જઈ જાણ કરો ,શબરી ની દશ કયે ભોમજી! 

વાટ જરી ના પલળે વાટુ યે ભણે ૬છે આવો રામજી !રધુવરજી ! દૂર દિસે છે રામજી !

વાહરીયા વહી મહેક ધરો પધારે  પિયારા. રામજી !આલી કોર વળો આલી કોર ફરો !ઓ શબરી ના સરી રામજી ! દૂર...

વંટોળિયા બાપ શાતા ધરો કણ કણ પાવન કરે રામજી ! ફૂલડિયા ને રામ રેવા દઈજો કોમલ કદમ મારા રામજી !દૂર ...

ફળ ફૂલ હુ તો રોજ વીણુ ને રોજ જમે મારા રામજી!

દિન થયો ઉજમાળો આજ સાક્ષાત પધારે સ્રી રામજી! દૂર...

આસુડાં જરી પાછા વળો ચરણા પખાડવાના કામજી !

શબરી કેરો મોક્ષ કરાવવા આવી રીયા સરી રામજી!

દૂર...

નયણે થઈ વહ્યુ હાથ ન હૈયુ  કરે નવ કહ્યુ  રામજી!

આરતી ઉતારુ ભોગધરુ કે  ચરણા પખાળુ રામજી!

હૈયું કહે કે નિરખ્યારી આ અંધ નયણે મારા રામજી!

મારા રામજી ! મારા રામજી! મારા રામજી !

વર્ષા તલસાણીયા

Trupti Trivedi 'Trupt''s Poetry(તૃપ્તિ ત્રિવેદી “તૃપ્ત” ની રચનાઓ)

મુજ નયનમાં તું વસેલો છે , મને તું જોય બસ,

તાહરી વિન આ તરસતી  એ , મને તું જોય બસ.

તુજ વિના ક્યાં કૈ થયું ? આ કાળતો  કરડો ભલે,

હર પ્રભાતે કોરુ લાગે ને , મને તું જોય બસ.

હર પ્રભાતે ,ઝંખનામાં જો બનું તારી પ્રિયે,

ના'કદી ડરથી ચુકું રે , મને તું જોય બસ.

ઓઢણી ઓઢી છે  તારા નામની હો સાયબા,

લે  ' હવે એને પકડ છેડે  , મને તું જોય બસ.

સાદ પાડીને  મને બોલાવજે તું પ્રેમથી,

'તૃપ્ત'  નહિ અચકાય ક્ષણવારે   , મને તું જોય બસ.

-----------------------------------------------------------------------------------

"મનભરીને"

પળભર રહી  જો યાદે   ટહુક્યું જે મનભરીને,

આનંદની  સમીપે  માણ્યું જે મનભરીને.

આ પ્રેમની પ્રિતીમાં  હું ચાહુ  છું  ભવોભવ,

લોચો થયો વિચારી  મેલ્યું જે  મનભરીને.

એકાંત માં રહ્યો છે મારી ભિતર   પ્રતીતમા,

એ યાદ ની બધી પળ વિસર્યું જે મનભરીને.

 નજરે ચઢ્યાં તમારી જો આંખમાં  વસીને,

એવા વિચારોમાં મન  ખીલ્યું જે મનભરીને.

છે ઝંખના હવે એનો ભાર ",તૃપ્ત" ભીતર,

આકાશ મેં મઢયું તે નિરખ્યું જે મનભરીને.

---------------------------------------------------------------

વાત મેં પણ એમની સાથે કરી બે ચાર છે,

એમને તો યાદ કરતાં થૈ રહ્યાં એ વાર છે.

કો’ક આજે પણ રડ્યું છે યાદમાં હૈયે ઘણું,

લાગણી છૂટી મળ્યાં એમાંય ક્યાં એ સાર છે ?

ઘાવ સંતાડું સદા એને મને આપ્યા ભવે.

શર્તમાં પણ સાથ છોડી જાય એ બેકાર છે !

એ વિચારે મોહ–માયા-કપટો જો ત્યાગી સદા ,

આજ ભજશો કોટિ પરમેશ્વર તો બેડો પાર છે.

ફિલસુફી સમજી રહી આ સાથ સમયે  “તૃપ્ત” જો,  

સાર આ આજે  મળ્યો તુજથી જે તારે દ્વાર છે.

-------------------------------------------------------------------------------

મુક્તક

સ્વપ્નમાં મેં  સ્મિત થોડું જ્યાં કર્યું,

એવું તો મન માળવેથી   ક્યાં ખર્યું ?

સ્વપ્નમાં ખાલી કહ્યું છે કે આવજો,

આંખમાં આવેલ આસું  ત્યાં તર્યું.

----------------------------------------------------------------------

આપણાં એ સ્નેહનની પળ  યાદ છે,

એટલે એ યાદમાં આબાદ  છે.

કોણજાણે  ? સ્પર્શમાં  શું હશે ?

શૂન્યતામાં કેટલો ઉન્માદ છે.

હોઠ ખીલ્યા , ને થઈ જો બંદગી,

સ્વપ્નમાં પણ પ્રેમનો વરસાદ છે.

દર્દ છે , 'હંમેશ માટે પાંગળું !',

પ્રીત એતો ! દુઃખની ઓલાદ છે.

પાંપણે બંધાય મોતી આમતો,

આંસુઓ પણ વ્હાવવા એ  દાદ છે.

----------------------------------------------------------------------

ચાંદનીની  રાતમાં પણ ગોળ શું ચમકી રહ્યું ?,

શું હશે ? સાચું હશે ? એ  કેમ તો મલકી રહ્યું  ? 

શું થયું આ પાંપણોને ? એકદમ આજે મળી!

આંખ આવે અશ્રુ એની બુંદમાં રણકી રહ્યું

સાવ અમથી મૌન થૈ હું  ડુંસકે ભેટી પડી,

માયરાની ધૂળ જોઈ બાળપણ ખણકી રહ્યું.

મન મહીં’તો  હોય છે તો પાઠશાળા યાદની ,

ગામડું કેવું રુડું ? ગૌ ધણ અહીં ચળકી રહ્યું.

હાથ જોડી કરગરે ને  દાન  આપે કોણ એ ?  

એ પિતાની વેદનામાં આ જગત ઝળકી રહ્યું. 

                                                                  

તૃપ્તિ ત્રિવેદી “તૃપ્ત”

Parth Khachar's Poetry(પાર્થ ખાચર ની રચનાઓ)

પ્રેમ પણ છે વ્હેમ છે ચાલ્યા કરે 

આ જિંદગીનું વ્હેણ છે ચાલ્યા કરે   

સ્નેહનું ઝરણું થઇને હું વહ્યો 

પ્રેમ નો પ્રયાસ છે ચાલ્યા કરે 

વેદનાના સુર થઇ વહેતો રહ્યો 

નિજના આઘાત તો ચાલ્યા કરે 

ઝાંઝવાના જળ બધે ભાંસી રહ્યા 

પ્રિયતમની પ્યાસ છે ચાલ્યા કરે 

મેઘલી હો રાત જામી જોરમા 

બીજનો અંજ્વાસ તો ચાલ્યા કરે 

પાલીયાઓ કંઈક છે સિંધુરીયા

ઉજળા ઇતિહાસ તો ચાલ્યા કરે 

છે અધૂરી જિંદગાની આ 'પાર્થ'ની 

તુ મને રસ્તે મળે તો ચાલ્યા કરે 

----------------------------------------------------

અંકુર  ફુટ્યા પછી ની વાત છે 

ફુલ આ ચૂંટ્યા પછી ની વાત છે 

ભીતરે કંઈક યાદો ખળ-ખળે,

ઝરણું આ વહ્યાં પછી ની વાત છે 

સ્મ્રુતીઓ કંઈક આ પગથારની,

હાર આ ગૂંથ્યા પછી ની વાત છે 

સ્નેહ ની ચો તરફ નદીઓ વહે 

હ્દય આ તૂટ્યા પછી ની વાત છે 

આ જિંદગાની  દેન ઇશ્વર 'પાર્થ' ની 

શ્વાસઆ ખુટયા પછીની વાત છે

-----------------------------------------------------

છળવાની હોડ લઇને ખુદ    છેતરાયો માણસ,

કાપવા મંથતો બીજાને ખુદ વેતરાયો માણસ.

સ્વાર્થની આ આંધળી પગથી ઉપર,

સફલતા ને જંખતો અથડાયો માણસ.

કર્મશૂન્ય,લાચાર, હીન  થઇ દૂબલો,

જાત ને વેચી ને હરદમ પસ્તાયો માણસ.

ખોખલું માનવ્ય લઇ નીત દોડતો, 

જીવતર ના જોખમે જોતરાયો માણસ.

જિંદગી આ દેન ઈશ્વર "પાર્થ" ની,

ભાન ભુલી ભવસાગરે ભરમાયો  માણસ.

----------------------------------------------------------------------

" પિતા "

ઉપરી કઠોર કાચલા,ભીતર અમીયલ ધાર,

છૂપો સ્નેહ વરસાવતો એ  કુટુંબનો આધાર.

કરતો રહેતો કામ એ  લેવા છોરું સંભાળ,

જીવતર આખું હોમી દેતો કરી પ્રસ્વેદ ધાર.

સ્નેહ,પ્રેમ ને લાગણી જેનો હુંફાળો હાથ,

મોભી ઘરનો મીઠડો ને કરુણાનો કરનાર.  

 રોટી કપડા મકાન છે ને પરિવારની ઢાલ,

નિજના શમણાં સાચવીને છોરુંના સાકાર.

"પાર્થ" પિતાના પ્રેમને જાણી શક્યું છે કોણ,

બીજા ઝરમર વાદળી એ મેઘ અનરાધાર.

----------------------------------------------------------

હરપળ કરાવે સંઘર્ષ તોય માણવાની છે,

આ જિંદગી અઘરી છતાએ  ગાળવાની છે .

સુખ-દુઃખ ની ઘંટી સદાએ ચાલવાની છે,

દીધેલા શ્વાસ દાતાએ ગણીને મહાલ્વાની છે.

કોક ને કાંટાળી કેડી ઘણાને બાગબાની છે,

રણોની મદ્યમાં મળતી ઘણાને ફુલદાની છે.

પળોમાં રંક ને રાજા કરે એવી રવાની છે,

જીવીલે જિંદગી આ "પાર્થ" છેવટે  એ જવાની છે.

-------------------------------------------------------------------------

તમે આવો જરા નજરમાં તો સારુ લાગે,

આ નિરામય આકાશ તો મને મારુ લાગે.

કાળજાળ ગરમીમાં આમ ઊર્મિનું સતત વહેવું; 

ભીતર આખું વલોવાય પછી મારે કંઈક કહેવું,

હું કયા આખી વસંત માંગુ છું આપ પાસે; 

થોડી ડાળખી લીલીછમ રાખો સારુ લાગે.

આ નિરામય આકાશ તો મને મારુ લાગે.

વુક્ષોનું અને પંખી નું આમ સતત ભેગા રહેવું; 

બાગ અને ઉપવનમાં ભમરાઓનું ગુંજતા રહેવું,

સતત વહેતી યાદોનું ખળખળ અનેરું ઝરણું; 

જો સ્પર્શી જાય આ "પાર્થ"ને તો સારુ લાગે.

આ નિરામય આકાશ તો મને મારુ લાગે.

પાર્થ ખાચર 

Lata Bhatt's Poetry(લતા ભટ્ટ ની રચનાઓ)

મનહર છંદમાં બે  રચના

=================

ફરી દાળ બળી ગઇ,ફરી દાળ થઇ કાળી,

મુસીબતની જડ છે,મારી પત્ની રુપાળી.

પાપડ શેકવા ફાવે, બનાવી શકે છે મેગી.

 એ જ એનો અન્નકોટ એ જ પીરસે થાળી.

પેટ પણ હવે મારું ,જવાબ દઇ રહ્યું છે,

પીત્ઝા બર્ગર ખાઇને,હોજરી થઇ આળી.

પિયરે ન સિધાવીને,મને દુઃખ એમ આપે,

ધામા નાખે અહીં સહુ,સાસુ સસરા સાળી.

ફૂલ ધાર્યુંતુ મે એને ,કે એ ખુશ્બૂ ફેલાવશે,

નીકળી એ તો અરે રે,કાંટાળી એક ડાળી.

લાલી લિપસ્ટિક એની,  મારો પગાર ખાય છે,

કરવી પડે છે મારે ,દિવસ રાતપાળી.

દિવસે લાગે અપ્સરા, સ્વર્ગથી ઉતરી આવી,

રાતે મેકઅપ કાઢે,  હબકી જાઉં ભાળી.

અકાળે  મળી ગઇ છે,  મને તો આ વૃધ્ધાવસ્થા

કેશ સાથે  રંગુ  કેમ, દાઢી મારી શ્વેતાળી.

પરણીને પસ્તાણો છુ, કુંવારો જ સારો હતો,

ચોટલી ઝાલીને ઊભી,,એક ચોટલાવાળી.

-------------------------------------------------

શબ્દ ગોઠવાઇ ગયા,આપોઆપ કવિતામાં,

  જખ્મની દશા આ નક્કી, હરી હોવી જોઇએ.

મોહરા ઉખડી રહ્યા,ચહેરા ઉપરથી આ

જાત આયનાની સામે,ધરી હોવી જોઇએ.

માસૂમિયત એમ જ ,જળવાઇ રહે તેથી,

 સ્વપ્નમાં સહુના એક , પરિ હોવી જોઇએ.

સેકડૉ  દિવાના આમ, મરી ફીટવા તૈયાર,

વાત કોઇ વતનની, કરી હોવી જોઇએ.

મહેંકી રહી માટી ને,ઝળહળે પણ આ તો,

રજ કોના પગલાની, ખરી હોવી જોઇએ.

લતા ભટ્ટ

Kavi Jalrup's Poetry(કવિ જલરૂપ ની રચનાઓ)

Dr.Pinakin Pandya's Poetry(ડોક્ટર પિનાકિન પંડયાની રચનાઓ )

Poem for World Poetry Day - 21st March(વિશ્વ કવિતા દિવસ ની રચના)

Ramesh Parekh's Poetry(રમેશ પારેખની કવિતા )

ભાષાની ધા

મારા ભોળા શબ્દોને મેં કર્યું મેશનું ટીલું રે

છતાંય એ નજરાઈ ગયા કૈં એવું સૂકુંલીલું રે

દાદા ઉમાશંકર દોડો, હણહણતાં જળ લાવો રે

શબ્દોનાં ફાટેલાં સૂકાં સૂકાં મ્હોં ભીંજાવો રે

કહો, નિરંજનકાકા, આ તે કપટ થયાં છે કેવાં રે

તરફડતા શબ્દોને વળતા અરથોના પરસેવા રે

રઘુવીર, તમ જેવા મૂછડ ભાઈ છતાં આ થાતું રે

શબ્દો સાથે છનકછિનાળાં કરે સકળ ભાયાતું રે

સુરેશ નામે જોષી, જુઓ જોષ કુંડલી દોરી રે

શા માટે આ શબ્દોમાંથી વાસ આવતી ખોરી રે

કરો વૈદ્યશ્રી ઉર્ફે લાભશંકર ઠાકર ચિકિત્સા રે

શબ્દોને શા વ્યાધિ છે કે થાતા ચપટાલિસ્સા રે

મણિલાલ, પ્રિયકાંત, રાવજી, જગદીશે જે માંજ્યા રે

છતાં શબ્દનાં કાળાંભઠ્ઠ પોલાણ હજી ના ભાંજ્યાં રે

રસ્તે ક્યાં હે મનહર, ચિનુ, સરૂપ, કિસન સોસા રે

શબ્દો મારા ટ્રાફિકમાં અડવાઈ ગયેલા ડોસા રે

રમેશ જેવો રાબડબૂસો કરતો કૈં કૈં ખેલો રે

અને/એટલે/અથવા મારો પાલવ થાતો મેલો રે

નયન, નિરંકુશ, પ્રફુલ્લ, પન્ના, વિપિન, શેખડીવાળા રે

શબ્દોના અંધારગર્ભમાં કરશોને અજવાળાં રે ?

– રમેશ પારેખ

Krushna Dave's Poetry(કૃષ્ણ દવે ની કવિતા)

હરિ તો હાલે હારોહાર…

હું જાગું ઈ પહેલાં જાગી ખોલે સઘળા દ્વાર

હરિ તો હાલે હારોહાર.

નહિતર મારાં કામ બધાં ના ઉકલે બારોબાર ?

હરિ તો હાલે હારોહાર.

ખૂબ ઉકાળે, બાળે, ગાળે, દ્વેષ રહે ના લેશ

પછી કહે થા મીરાં કાં ધર નરસૈંયાનો વેશ

હું ય હરખની હડી કાઢતો ધોડું ધારોધાર

હરિ તો હાલે હારોહાર.

વાતેવાતે ઘાંઘા થઈ થઈ ઘણાય પાડે સાદ

સાવ ભરોસે બાથ ભરી જે વળગે ઈ પ્રહ્‍લાદ

તાર મળ્યે ત્રેવડ આવે ઈ નીરખે ભારોભાર

હરિ તો હાલે હારોહાર.

મુઠ્ઠીમાં શું લાવ્યા એની ઝીણી એને જાણ

પ્‍હોંચ પ્રમાણે ખાટામીઠા પણ જે ધરતા પ્રાણ

એની હાટ્ડીએ હાજર ઈ કરવા કારોબાર

હરિ તો હાલે હારોહાર.

-કૃષ્ણ દવે

------------------------------------------------------------------------------------------------------

લખવા બેઠો છું 

ધગધગતાં અંગારા જેવા શબ્દોને મુઠ્ઠીમાં પકડી જાત ઉપર લખવા બેઠો છું.

એમ કહોને વગર હલેસે સાત સમંદર પાર ઊતરતી વાત ઉપર લખવા બેઠો છું.

પ્લીઝ તમે પોતે જઈને સૂરજને એવું કહી દેશો કે કાલે થોડો મોડો ઊગે

શું છે કે હું પ્‍હેલીવાર જ આજ અચાનક આવી રીતે રાત ઉપર લખવા બેઠો છું.

ફૂલો આવ્યાં, રંગો આવ્યા, સુગંધ આવી, ભાત ભાતની પાંખો આવી

ત્યારે અમને ખબર પડી કે પતંગિયાની આખ્ખેઆખ્ખી નાત ઉપર લખવા બેઠો છું.

વૃક્ષ નામના તમે લખેલા મહાકાવ્યનું પંખીઓના કંઠે કેવું ગાન થાય છે ?

એ જ કહું છું એ જ તમે અમને આપેલી લીલીછમ્‍ સોગાત ઉપર લખવા બેઠો છું

વ્હાલુ વ્હાલુ દરિયાનું તું મોજું છે ને તો સમજી જા હમણાં કાંઠે નથી જવાનું

કારણ કે હું ત્યાં ઉઘડેલી નાની નાની પગલીઓની ભાત ઉપર લખવા બેઠો છું.

– કૃષ્ણ દવે

------------------------------------------------------------------------------------------------------

સ્માઈલ તો લાવો…

ધોધમાર ચોમાસું આંગણે ઊભું ને સાવ આ રીતે ક્યો છો કે ‘આવો’

થોડું ચહેરા પર સ્માઈલ તો લાવો

છલકાતી વાદળીને સ્ક્વેર ફૂટ માપીને આમ જ કહેવાનું ‘વરસાવો’

થોડું ચહેરા પર સ્માઈલ તો લાવો

સારા નસીબ છે તે સામે ચાલીને આવા અવસર ભીંજાવાના આવ્યા

બાકી તો આપશ્રીને વાછંટની જગ્યાએ આંખ્યુમાં તડકા ત્રોફાવ્યા

વીજળી ચમકે ને વળી વાદળ ગર્જે ને તમે ત્યારે પણ ક્યો છો ? ‘સમજાવો’

થોડું ચહેરા પર સ્માઈલ તો લાવો

ઝાકળ, ઝરણું કે નાનકડી લ્હેરખી શું ? અંતરથી આવકાર્યા કોઈને ?

વાદળ પર બાર ગાઉ છેટા ભાગે છે હવે બુંધિયાળ પડછાયો જોઈને

ઉપરથી નોટિસ ફટકારી કહો છો ‘નહીં વરસ્યા’ના કારણ દર્શાવો

થોડું ચહેરા પર સ્માઈલ તો લાવો

– કૃષ્ણ દવે

--- ‘કવિતા’ સામયિકના  ડિસેમ્બર,૨૦૧૪-જાન્યુઆરી,૨૦૧૫ તથા માર્ચ-એપ્રિલ, ૨૦૧૫ના અંકમાંથી સાભાર

Ketan Mehta "Akhand"'s Poetry( કેતન મેહતા.'અખંડ' )

વચન છે એ વતન તારા રખોપા પ્રાણ દઈ કરશું,

ઉદય ભારત તને આ પ્રાણ નો હા ભાણ દઈ કરશું.

ધરાની લાજ ખાતર તો રમી જાશું હવે હોળી,

હિમાલય થૈ ઉભા રહેશું હૃદય માં જેલશું ગોળી.

ધરા તારા રખોપા દેહ ના આ દાન દઈ કરશું,

ઉદય ભારત તને આ પ્રાણ નો હા ભાણ દઈ કરશું.

જવાની કામની એ શું, વતન પર ના લુટાંઉ તો,

જીલીને એક ગોળી ઉંર મહી ના દશ હટાંઉ તો.

તિરંગાને અમે ઉંચો અમારી ભાન દઈ કરશું,

ઉદય ભારત તને આ પ્રાણ નો હા ભાણ દઈ કરશું.

અમારી લાશ ને નવડાવશું આ રક્ત ની સાથે,

'અખંડ' આ દેશ ખાતર તો લડીશું વક્ત ની સાથે,

અમર આ શાન તારી હર ઘડી આ જાન દઈ કરશું,

ઉદય ભારત તને આ પ્રાણ નો હા ભાણ દઈ કરશું.

--- કેતન મેહતા.'અખંડ' 
---------------------------------------------------------------------------

હઝલ

આ હૃદયની જે અહી એન્જલ હતી,

છોકરી એ સાવ ભૈ મેન્ટલ હતી.

હું સમજતો કિક એને ભાગ્યની,

સાયકલનું માત્ર એ પેન્ડલ હતી.

એમ લાગ્યું નામના હું પણ કરીશ,

એ બની પહેલાજ તો સ્કેન્ડલ હતી.

હું સમજતો આસ્થા જેવી પરંતુ,

એમ TV નામની ચેનલ હતી.

જિંદગી ખોટા ભરમ માં ગઈ હતી,

કોણ જાણે કઈ મળી પેનલ હતી.

--- કેતન મેહતા. ‘અખંડ’